Dit keer delen we het eerlijke verhaal van Lucas. Middelen werden langzaam een oplossing voor alles wat hij moeilijk vond, totdat stoppen niet meer lukte. Pas toen de gevolgen te groot werden, durfde hij hulp te zoeken. Bij GGZ Interventie vond hij een plek waar hij niet werd veroordeeld, maar begrepen. Waar hij zijn verhaal kon delen en stap voor stap aan herstel kon werken. Mocht jij hulp nodig hebben, neem gerust contact met ons op. Wij staan voor je klaar. Je staat er niet alleen voor!
Voor mijn verslaving had ik een redelijk normaal leven. Tot mijn tiende woonde ik samen met mijn ouders en mijn zusje, maar rond die leeftijd zijn mijn ouders gescheiden. Mijn zusje en ik bleven bij onze moeder wonen, onze vader zagen we om het weekend. Toen ik naar de middelbare school ging begon het contact met mijn moeder te verslechteren, daarnaast had ik de eerste paar jaar van de middelbare school ook niet veel contact met klasgenoten. Dit veranderde toen ik in de vierde klas van het VWO bleef zitten en de overstap maakte naar de HAVO, waar ik mijn eerste gebruikersvrienden leerde kennen.
Ik heb mijn middelbare school afgerond, maar het is mij (nog) niet gelukt om een vervolgopleiding af te maken. In mijn vrije tijd had en heb ik verschillende hobby’s, zoals gamen, muziek maken (gitaar en zang), schaken, wandelen en koken. Aan de buitenkant leek er weinig mis, maar van binnen begon langzaam iets te schuiven.
Hoe het begon
Mijn gebruik begon op mijn zeventiende met roken en alcohol. Niet veel later kwam daar wiet bij. In het begin leek dit onschuldig en hoorde het bij het uitgaan en sociale contacten. Het duurde echter niet lang tot ik in mijn eentje thuis begon te drinken. Andere harddrugs gebruikte ik aanvankelijk alleen sporadisch.
Het gebruik gaf mij in het begin rust en zelfvertrouwen, vooral in sociale situaties. Het dempte mijn depressieve gevoelens en zorgde ervoor dat ik me even normaal en ontspannen voelde. Langzaam maar zeker werd het middel een oplossing voor alles wat ik moeilijk vond.
Rond mijn zevenentwintigste merkte ik dat ik niet meer kon stoppen, terwijl ik dat diep vanbinnen wel wilde. Rond mijn dertigste werd mijn gebruik steeds zwaarder. Ketamine en xanax werden dagelijkse middelen, naast alcohol en wiet. Andere middelen kwamen daar regelmatig nog bij.
De gevolgen werden steeds groter
De gevolgen werden steeds groter. Mijn depressie verergerde en ik begon mij steeds meer
te isoleren. Mijn fysieke gezondheid ging hard achteruit: mijn conditie en energie namen af,
ik kreeg pijn aan mijn alvleesklier en bij bloedonderzoek bleken mijn waarden voor lever en
alvleesklier zeer slecht. Ook kreeg ik steeds meer last van tremoren. Op mijn werk ging mijn
functioneren achteruit omdat ik steeds meer moeite had om überhaupt aan de dag te
beginnen.
Tussen mijn zevenentwintigste en tweeëndertigste heb ik meerdere keren geprobeerd om
zelf te stoppen. Elke keer nam ik me voor dat het anders moest, maar het lukte niet om het
vol te houden.
De eerste stap
Hoewel het eigenlijk al lange tijd niet meer ging, bereikte ik uiteindelijk een punt waarop
mijn depressie zo extreem werd dat ik geen andere optie meer zag. Op mijn dertigste heb ik
voor het eerst contact opgenomen met de verslavingszorg. Dat voelde als falen, maar
achteraf was het een eerste belangrijke stap.
Ik werd toen een week opgenomen in een detoxkliniek. Na die opname ben ik gestopt met
drugs, maar bleef ik alcohol gebruiken. Toen ik bijna drieëndertig werd, besefte ik dat ook
alcohol mij gevangen hield. Ik heb opnieuw hulp gezocht, dit keer wel met de intentie om
volledig te stoppen.
Mijn eerste behandeling bestond uit een detox gevolgd door een ambulant traject. Toch
stond ik er toen nog niet volledig voor open om alles los te laten; ik wilde wel stoppen met
drugs, maar niet met alcohol.
Op mijn tweeëndertigste volgde een klinische opname. Deze bestond uit één week detox en
vier weken verslavingskliniek, gevolgd door een ambulante behandeling van drie maanden.
Dit keer ging ik het proces volledig aan.
Niet veroordeeld, maar begrepen
De moeilijkste stap vond ik het contact opnemen met de verslavingszorg. Die drempel
voelde enorm hoog. Eenmaal binnen merkte ik dat ik niet veroordeeld werd, maar
begrepen.
Ik heb veel gehad aan de mensen die hun ervaringsverhaal kwamen delen in de kliniek en
later tijdens AA-meetings. Ik heb toen ik net uit de kliniek kwam gelijk een sponsor gezocht
die me door het 12-stappen programma heen helpt. Daarnaast waren de behandelaren en
het contact met medecliënten van grote waarde. Het besef dat ik niet alleen was, gaf hoop.
Toen ik eenmaal durfde toe te geven dat ik een probleem had, kreeg ik veel steun van mijn
familie en vrienden. Ook vanuit mijn werk kreeg ik de ruimte en tijd om aan mezelf te
werken, wat voor mij ook erg waardevol is geweest.
Mijn leven in herstel
Vandaag de dag ben ik 9 maanden en 14 dagen in herstel.
Zowel geestelijk als lichamelijk gaat het beter dan ooit tevoren. Mijn lichaam herstelt, mijn
hoofd is helder en mijn emoties zijn niet langer iets waarvoor ik hoef te vluchten.
Ik ben op een totaal andere manier naar het leven gaan kijken. Bijna alles is verbeterd. Ik
kan beter omgaan met tegenslagen, heb diepere en eerlijkere verbindingen met de mensen
om mij heen en heb mijn zin in het leven teruggevonden.
Ik ben enorm dankbaar dat ik hulp heb gezocht. Herstel heb ik niet alleen hoeven doen —
en dat hoeft niemand alleen te doen.
Aan iedereen die nog worstelt wil ik meegeven: vraag om hulp en accepteer de hulp die
wordt aangeboden. Wees niet bang om jezelf opnieuw te leren kennen. Er is een leven
mogelijk dat je je nu misschien nog niet kunt voorstellen.
Zou jij ook graag jouw verhaal willen vertellen en anderen daarmee helpen? Stuur dan een e-mail naar marie-claire@ggzinterventie.nl