Dit keer delen we het eerlijke verhaal van Daniel. Opgegroeid met te veel verantwoordelijkheid en weinig veiligheid, nam hij die onrust mee zijn volwassen leven in. Gokken werd langzaam een manier om te ontsnappen, tot stoppen niet meer lukte. Bij GGZ Interventie vond hij begrip, structuur en de ruimte om aan zijn herstel te werken. Stap voor stap, zonder oordeel.Mocht jij hulp nodig hebben, neem gerust contact met ons op. Wij staan voor je klaar. Je staat er niet alleen voor!
Mijn jeugd is een belangrijk onderdeel van mijn verhaal. Ik ben opgegroeid in een gebroken gezin met gescheiden ouders. Er was veel mishandeling, voornamelijk geestelijk, maar ook fysiek. Mijn moeder had een voorgeschiedenis met psychische aandoeningen. Wanneer zij in een kliniek zat, moest ik op jonge leeftijd zorgen voor mijn broertje en zusje. Ik heb daardoor op jonge leeftijd verantwoordelijkheden gedragen die eigenlijk niet bij een kind horen.
Mijn vader was manipulatief. Als kind moest ik zijn leugens dekken. Hij loog en bedroog en ik dacht lange tijd dat dit de normaalste gang van zaken in de wereld was. Op jonge leeftijd ben ik op mezelf gaan wonen. De hiërarchische band tussen mij en mijn ouders was daarmee volledig verdwenen. Ik nam me toen al voor dat ik het later anders zou doen: een betere vader zijn en een rolmodel voor mijn kinderen.
Volwassen leven en innerlijke onvrede
Op mijn 28e kreeg ik mijn eerste dochter. Het huwelijk was slecht en later kwam daar een tweede dochter bij. Ik voelde veel onvrede richting mezelf, omdat ik niet was geworden wie ik mezelf altijd had voorgenomen te zijn. Dat sloeg om in zelfverwijt en diepe schuldgevoelens. In die periode ben ik begonnen met gokken.
Het ontstaan van mijn gokverslaving
Ik had weleens eerder gegokt, bijvoorbeeld tijdens een date in Holland Casino, maar het onbeheersbare online gokken begon pas echt na mijn echtscheiding. Mijn ex-partner had last van angstaanvallen en is daarvoor in behandeling geweest. Ik heb mezelf altijd verweten dat ik er tijdens die periode niet genoeg voor mijn kinderen was. Rond 2020 droeg ik enorm veel schuldgevoel met me mee en wist ik daar geen uitweg voor te vinden.
Ik heb ongeveer 4,5 jaar intensief gegokt en daarbij ook geld van anderen gebruikt. Pas na die periode besefte ik hoe groot het probleem daadwerkelijk was, toen het aan het licht kwam.
Werk, prestatiedruk en geheim gebruik
Ik werkte in die tijd en functioneerde ogenschijnlijk goed. Ik had een goede baan met veel druk en verantwoordelijkheden en was daar ook altijd succesvol in. Overdag draaide ik door, maar ’s avonds zat ik uitgeput op de bank. Wanneer ik niet kon slapen, begon het malen: zelfverwijt, schuldgevoel en onrust. Dan ging ik naar beneden om online te gokken.Het begon klein, maar om verliezen terug te winnen werden de inzetten steeds hoger. Het geld moest terugkomen, dus bleef ik bijstorten. Als ik won, wilde ik er meer van maken. Zo ging het door en door. De bedragen werden groter, de opnames frequenter.
Ontkenning en confrontatie met de werkelijkheid
Ik hield mezelf voor dat ik het zelf kon oplossen. Ik bagatelliseerde de schade en dacht dat het om een paar duizend euro ging, terwijl het uiteindelijk bijna een ton bleek te zijn. Ik leefde in de overtuiging dat ik het makkelijk zou kunnen fixen.
Het kwam aan het licht toen ik financiële schade had veroorzaakt bij anderen. Toen moest ik alles bekennen en erkennen dat het om een gokverslaving ging. Diezelfde dag heb ik het verteld aan mijn partner en mijn beste vrienden. Toen ik geconfronteerd werd met de feiten, geloofde ik het eerst zelf niet. Pas toen ik alle transacties zag, was ik compleet in shock.
Vertrouwen verloren, steun gevonden
Toen ik het mijn naasten vertelde, was iedereen teleurgesteld. Vragen als “Waarom heb je dit nooit verteld?” en “Ken ik je eigenlijk wel?” kwamen hard binnen. Het vertrouwen was beschadigd.
Uit zelfbescherming, egoïsme en met mijn kop in het zand heb ik alles lange tijd ontkend en geprobeerd zelf op te lossen. In samenspraak met mijn partner heb ik mij aangesloten bij CRUKS, een registratiesysteem waarbij je jezelf uitsluit van gokken. Je bepaalt zelf de duur en ik heb ervoor gekozen dit voor onbepaalde tijd te doen. In gesprekken met mijn partner en anderen kreeg ik steun, maar wel onder de voorwaarde dat ik hulp zou zoeken.
Hulp zoeken en behandeling
Via de huisarts werd GGZ Interventie aangeraden, omdat ik daar snel terechtkon. Ik heb een ambulant traject gevolgd in Amsterdam. In het begin vond ik het ontzettend lastig. Ik voelde veel schuldgevoel en ervaarde het als een stempel: “Ik ben ziek”, “Ik ben verslaafd”. Dat voelde enorm stigmatiserend. Het moment dat ik de deur binnenstapte voelde alsof ik een label kreeg opgeplakt en ik voelde me heel klein.
Inzicht, herkenning en herstel
Tijdens de groepssessies begon ik de systematiek te herkennen. Of het nu om alcohol, drugs of gokken gaat, iedereen doorloopt vergelijkbare stappen richting verslaving: beginnen met één keer, jezelf isoleren en uiteindelijk volledig vastlopen. Die herkenning gaf verbondenheid en creëerde een veilige plek om te praten.
Met behulp van het handboek kreeg ik veel zelfreflectie. Het erkennen van schade, het schrijven en ontvangen van schadebrieven en het aangaan van gesprekken waren confronterend maar noodzakelijk. Op advies van de behandelaar heb ik mijn traject verlengd, omdat ik het emotioneel nog niet volledig toeliet. Achteraf ben ik daar ontzettend blij mee. Het zorgde ervoor dat ik met een open houding alles heb gevolgd en de adviezen echt heb toegelaten.
Waar ik nu sta
Ik ben nu 9 maanden clean. Ik denk niet meer aan gokken. Ik heb geleerd mezelf niet te isoleren, te praten over problemen en ze actief aan te pakken. Het is een belangrijke les geweest om niets meer op te kroppen. Dingen bespreken met mijn naasten helpt enorm, omdat het oplucht en ruimte geeft.
Ook heb ik geleerd controle los te laten over dingen waar ik geen invloed op heb. Je bent niet verantwoordelijk voor de mening en acties van anderen. Ik weet dat ik er nog niet ben. Ik ga wekelijks naar GA-meetings en ga een traject volgen voor jeugdtrauma en PTSS. Ik blijf aan mezelf werken. De ambulante zorg kan ik loslaten, omdat ik mijn valkuilen en mechanismen nu herken en weet hoe ik ermee om moet gaan.
Mijn boodschap aan anderen
Heb geduld. Neem adviezen serieus en volg ze met een open geest. Je bent echt ziek en daar moet je aan werken. Sta open voor invloed, voor verandering en voor het onderzoeken van de processen die je jarenlang zelf hebt ontwikkeld.
In het begin zit je vol wrok en spijt. Alles voelt onwennig en je weet niet waar je aan begint. Maar een open houding kan het verschil maken tussen wel of niet succesvol herstellen. Doe het voor jezelf, niet voor de buitenwereld.
Blijf open, sta open voor suggesties, kijk kritisch naar jezelf en ga ermee aan de slag. Totale abstinentie is daarbij essentieel. Een beetje werkt niet.
Zou jij ook graag jouw verhaal willen vertellen en anderen daarmee helpen? Stuur dan een e-mail naar marie-claire@ggzinterventie.nl