Dit keer delen we het eerlijke verhaal van Kim. Jarenlang leefde zij in de overlevingsstand. Alcohol was altijd aanwezig, als verdoving, als houvast. Pas toen alles stilviel, durfde ze om hulp te vragen. Bij GGZ Interventie vond zij ruimte om haar verhaal te delen, zichzelf beter te begrijpen en stap voor stap te herstellen. Mocht jij hulp nodig hebben, neem gerust contact met ons op. Wij staan voor je klaar. Je staat er niet alleen voor!
Mijn jeugd was niet heel fijn. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 9 jaar was. Mijn moeder was alcoholist en de situatie thuis was redelijk onveilig. Al op jonge leeftijd moest ik een volwassen rol overnemen. Ik begon op het gymnasium, maar dat ging niet goed. Op mijn 14e heb ik mezelf, helemaal alleen, aangemeld bij een scholengemeenschap.
Op zoek naar liefde en houvast
Ik begon vroeg met uitgaan, alcohol drinken en zag seks als liefde. Op mijn 18e ging ik meteen op kamers. Ik dacht: ik kan mijn eigen leven beter zelf verpesten dan dat mijn moeder dat doet. Het was altijd zoeken. In het weekend dronk ik zoals “iedereen”.
Ik wilde studeren, maar na één jaar stopte ik. Ik was erg onzeker en besef nu hoe bang ik eigenlijk altijd was. Ik heb mezelf overal doorheen geschopt. Ik ben vroeg gaan werken en heb tussentijds opleidingen gevolgd.
Alcohol als constante
Alcohol was er eigenlijk altijd wel, maar ik had nooit echt het idee dat het een probleem was. Toen ik zwanger werd, kon ik van de ene op de andere dag stoppen met drinken en roken.
Toen mijn zoon 4 jaar oud was, ben ik gescheiden en had ik een regeling met mijn ex. Ik wist niet goed hoe ik met emoties om moest gaan. Ik was vaak boos op de buitenwereld en begreep mezelf niet goed. Nu zie ik achteraf dat ik altijd in de overlevingsstand heb gestaan.
Wanneer alles begint te wankelen
Natuurlijk heb ik intens genoten van de opvoeding van mijn kind. Het contact met mijn moeder was slecht, met mijn vader wel oké. Zes jaar geleden kreeg ik een nieuwe relatie. Na een tijd LAT gingen we samenwonen. Na een paar maanden zag hij het niet meer zitten en begon ik enorm aan mezelf te twijfelen. Wat had ik verkeerd gedaan?
Mijn contract werd niet verlengd en ik begon steeds meer te drinken. Ik bleef maar denken: wat heb ik fout gedaan, wat had ik anders kunnen doen? Ik heb hier hard aan gewerkt, maar vorig jaar zomer kon ik niet meer. Ik had echt hulp nodig.
De stap naar hulp
Het huis was verkocht, de scheiding was rond, en elke ochtend maakte ik afspraken met mezelf, maar die stem in mijn hoofd bleef maar doorgaan. Deels om te verdoven, deels omdat ik me zo ontzettend alleen voelde. Toen heb ik me aangemeld en om hulp gevraagd. Dit voelde als het enige wat nog kon werken.
De kliniek. Overgave en confrontatie
De kliniek heb ik ervaren in totale overgave. Erger dan het was, kon het niet worden. Dat gaf rust, maar het was ook confronterend. Wat ik jammer vond, is dat ik er maar één week heb gezeten. Uiteindelijk heb ik er echt maar vijf dagen iets aan gehad.
Door de verhalen van andere patiënten gingen mijn ogen open en voelde ik dat ik niet de enige was. We hebben veel gelachen en veel gehuild.
De kracht van de groep
Ik vond de groepssessies heel fijn. De gemengde groep heeft me enorm geholpen. Ook de vrouwengroep vond ik heel waardevol. Vrouwen vinden andere vrouwen vaak spannend, maar er was veel saamhorigheid en respect voor elkaar.
Na vier sessies ben ik van behandelaar gewisseld en aan mijn laatste behandelaar heb ik ontzettend veel gehad. Ik heb grote stappen gemaakt en ben meetings gaan bezoeken.
Waar ik nu sta, had ik een half jaar geleden nooit kunnen bedenken. Mijn leven voelt nu fijn, in herstel.
Zou jij ook graag jouw verhaal willen vertellen en anderen daarmee helpen? Stuur dan een e-mail naar marie-claire@ggzinterventie.nl